Bu mesajı düzgün okuyamıyorsanız,  http://www.marefidelis.com/ezine/mfsayi73.htm adresini ziyaret ediniz.

Derginizi bastırabilmek için  buraya tıklayınız.

 Kişisel Bir Yaşam #73            İnsan, Yaşam ve Değişim Üzerine Bir E-Dergi                09 Mart 2004
 
 marefidelis.com ●  arşivler  ●  abone ol  ●  aboneliğimi sil  ●  yaşam koçluğu  ●  bize ulaşın

© 2004 Dost Can Deniz. Her hakkı saklıdır. Bu dergide yayımlanan bütün yazıların tek sahibi Dost Can Deniz'dir.

  

 

Bu sayıyı size bir arkadaşınız mı gönderdi? Bir e-gruptan mı aldınız?
Derginizin her salı size teslim edilmesini garantiye almak için buraya tıklayarak web sitemizden abone olunuz.

Haftanın Yazısı:

Duygularımın Lideri...

Dost Can Deniz

Haftanın Sözü:

"Her kim canavarlarla savaşırsa, kendisinin de canavar haline gelmediğinden emin olmalıdır. Ve dipsiz bir derinliğe uzun zaman baktığınızda, derinlik de size bakar."

 -Friedrich Nietzsche, İyinin ve Kötünün Ötesi

 

Dost Can Deniz

"Cesur Sorular"

 

 

kitapçılarda...
 

Haftanın Alıştırması

Eyleme Geçin!

Bu haftaki alıştırmamız çok korkutucu! Çünkü bu haftaki alıştırmamız çevrenizde yapmakta olduğunuz etkiyi araştırmak ve anlamak üzerine! Örneğin size anlattığım hikayedeki yöneticimi alalım. Şimdi kim iddia edebilir ki bu yöneticim kötü niyetliydi! Kim iddia edebilir ki niyeti benim motivasyonumu bozmak, kendimi değersiz hissettirmek ve beni kurumdan uzaklaştırmaktı!

Ancak yine de davranışının sonuçları bunlar oldu. Ve sonuçlar ortadayken, kimse sizin asıl niyetinizin ne olduğu ile ilgilenmez, çünkü yaşam düşüncelerde değil, söz ve eylemlerde, ve o söz ve eylemlerin sonuçlarında yaşanır. Amaç, sonuçla ölçülür, düşünce ile değil.

İşte bizim çuvalladığımız nokta bu. Bir sonuç üretmek istiyoruz, ve seçtiğimiz yöntemin o sonucu üretmek için yeterli olup olmadığından bihaberiz. Ve artık uyanmamızın zamanı gelmiştir, belki de!

Sizden bu hafta yapmanızı istediğim şey şu: Özellikle insan ilişkilerinde - ki bu yönettiğiniz insanlarla, iş arkadaşlarınızla, duygusal ilişkilerinizde olabilir - uzun zamandır yaptığınız bir uygulamanızı ele alın. Örneğin size direkt rapor eden astlarınızın giyimlerini sizin istediğiniz standartlara uydurmaya çalışıyorsunuz, ve kullandığınız yöntem açık biçimde bu kişinin giyim tarzı hakkında şaka yapmak. Veya çocuğunuza daha çok çalışması için baskı yapıyor, "dokuz aldım!" diye sevinçle geldiğinde "niye on değil?" diyorsunuz...

Sizden ricam, bu uygulamaların muhatabı olan kişi veya kişileri karşınıza almanız ve onlara şunları sormanız: "Benim sana bu şekilde davranmam sende nasıl bir etki yaratıyor? Nasıl hissediyorsun ben sana böyle davranınca? Sana nasıl davranırsam daha iyi bir ilişkimiz olabilir?" Bu soruları sormak ne kadar zorsa, inanın yanıtlamak ondan daha da zor olacaktır. Hele uzun zamandır açık bir iletişim kanalı kurmadıysanız, karşı tarafın size hemen dürüst ve açık yanıt vermesini beklemeyin. Ama ola ki konuşmaya ve paylaşmaya karar verdi; lütfen, ama lütfen sadece dinleyin. Savunmayın. Yargılamayın. Tepki göstermeyin. Öfkelenmeyin. Çünkü duyduğunuz şeyler büyük ihtimalle hoşunuza gitmeyecek. Ama bu onların doğru olmadığı anlamına gelmiyor. Ve bu kadar rahatsız edici bir şeyi söyleme cesareti gösteren kişi size yapılabilecek en büyük iyiliği yapıyor aslında, size ilerlemek için bir şans veriyor!
 

 

"Yaşam, yetenek ve lütuflarımızın bir kutlaması olarak yaşanmalı"

 

Bu, Dost Deniz'in ve MareFidelis Yaşam Koçluğu, Eğitim ve Danışmanlık’ın  vizyonu. Dost önce Endüstri Mühendisi, sonra İşletme “Master”ı oldu. Bankacı oldu, yöneticilik yaptı. Yöneticiliğin aslında kendini yönetmek demek olduğunu fark edince kendi içine doğru uzunca bir yolculuğa çıktı. Bu yolculukta üç tutkusuyla tanıştı: Kendi potansiyelinin sınırlarını araştırmak, başkalarına da bunu yapmaları için yardım etmek ve her alanda özgürleşmek. Bunları kendi yaşamının gerçeği haline getirmek ve vizyonunu gerçekleştirmek için kurumlara, profesyonellere, sanatçılara, yöneticilere, ve yaşamını bir kutlama haline getirmek isteyen bütün cesur insanlara yaşam koçluğu yapıyor. Bunu yaparken de Graduate School Of Coaching’den aldığı, yaşam, şirket ve liderlik koçluğu eğitiminden yararlanıyor. Dost ayrıca Gestalt Institute Of Cleveland'dan Gestalt Grup Terapisi ile EATA'dan Transaksiyonel Analiz eğitimleri de kullanıyor. Yolculuk ise devam ediyor.

 

Kişisel Bir Yaşam, MareFidelis Yaşam Koçluğu'nun haftalık elektronik yayım organıdır. Her hafta salı gecesi yayımlanır ve binden fazla okuyucumuza e-posta yoluyla ulaştırılır. Dergide yayımlanan bütün yazılar aksi belirtilmedikçe Dost Can Deniz tarafından yazılmıştır.

 

Bu dergiyi istediklerinize bütünlüğünü bozmadan iletebilir, kaynak belirterek ve www.marefidelis.com web sitesine link vererek alıntı yapabilirsiniz.

 

© 2004 Dost Can Deniz. Her hakkı saklıdır.

Hiç unutmuyorum o günü... Çalışma yaşamıma başladığım kurum, ortaya koyduğu vizyon ve oluşturduğu kültürle beni ve benim gibi bir çok iddialı yeni mezunu, piyasadan düşük maaşlar vermesine rağmen kendine bağlamayı ve bu bağlanmadan gurur duyulmasını sağlamış durumda. Her sabah işe büyük keyifle gidiyorum. Çünkü biliyorum ki bu gün de diğerleri gibi bana yeteneklerimi kullanabilmek, yaptığım işten gurur duymak, inisiyatif almak, ve eğlenebilmek için imkan sağlayacak, hatta bunu talep edecek, kendimi önemli hissettirecek, bir yerde egomun ihtiyaç duyacağı her şeyi sağlayacak. Sevdiğim insanlarla, sevdiğim bir şirkette, sevdiğim bir ortamda çalışıyorum, ve her gün yeni bir şey öğreniyorum. Daha ne ister insan!

İnsanın, ve benim, bir şey daha isteyeceğini o gün öğrendim işte. O gün, benim için çok özel bir gündü, çünkü ben o gün, daha önce göstermediğim kadar iyi bir performans gösterdim. O gün biterken gün içinde bir o yandan bir bu yana koşturmaktan, telefonlarda kavga etmekten, ekrana bakmaktan belki bitap düşmüştüm ama, mutluydum. Çünkü ortada gurur duyduğum bir sonuç vardı. Bu sonuç sadece benim de sonucum değildi üstelik, bütün grubumuzun sonucuydu, benim katkıda bulunduğum. Uğraşmış, didinmiş, savaşmış ve galip çıkmıştık. Ve sonuç, ölçülebilir bir biçimde ortada idi.

Ve genel müdürümüz, sık sık yaptığı gibi hepimizin beraberce çalıştığı odaya girdi. Ne yalan söyleyeyim, bekliyordum! Çünkü kendisinin neredeyse her gün departmanımıza yaptığı ziyaretler çalışmaya başladığım ilk günden itibaren ufak bir tedirginlik de yaratsa aslında ciddi motivasyon kaynağı idi bizler için. Kurum için yaptığımız işin ne kadar önemli olduğunun vurgulanması, altının imzalanması gibi bir şeydi. Biz, bu kurum için değerliydik.

Hiç unutmuyorum, "n'aber çocuklar?" diye seslenmesini. Ayağa kalktım ve o gün hep beraber oluşturduğumuz sonucu bildirdim, gururla. Yüzüme bakıp bakmadığını hatırlamıyorum, ama "peanuts! leblebi parası mı kazandınız?" diyen sesi, ses tonu kulaklarımda, hala. Bir de bunun üzerine nasıl hissettiğim. Yerime çöküp çökmediğimi hatırlamıyorum, ama kendisi gittikten sonra bölüm yöneticimin gelip elini omzuma koyup "kapısına bir kaç düzine kamyon leblebi yığalım da görsün" dediğinde oturuyor olduğuma göre bir ara oturmuş olmalıyım.

Bir anda bütün zafer, yaptıklarım, bundan aldığım keyif, benim için anlamlı olan bir sonuca katkıda bulunmanın hazzı, kurumun benim için değeri, benim kurum için değerim, bütün hepsi kumdan yapılmış bir kale haline geldi; çalıştığım şirketin bana "katkılarımdan ötürü" iki üç dönemdir verdiği ortalamanın iki katından fazla zamma rağmen piyasa normallerine ulaşamamış maaşım, evimden uzakta, benim olmayan köhne mobilyalarla geçirdiğim gecelerim, Türkiye'nin o günlerde içinden geçtiği ilk ekonomik krizde gece yarılarına kadar çalışmalarım ve bu yüzden arkadaşlarımla bozulan ilişkilerim deniz oldu; ve peanuts dalgası ile gelip kumdan kalemi yıktı.

Ve ben, bu olayı, bu küçük, değersizmiş gibi gözüken bu lafı, genel müdürümün bırakın bugün, muhtemelen on dakika sonra bile hatırlamadığı bu olayı size bu detay ve enerji ile anlatabiliyorum. Ve ben bir kaç gün önce daha aslında pek de önem vermediğim bu olayın benim kariyerimde ne kadar önemli bir yön çizdiğini fark ettim.

Hepimizin fark etmesi gereken şey şu: Siz ister farkında olun, ister olmayın, ister önemseyin, ister önemsemeyin, ağzınızdan çıkan her söz, gözünüzün ufacık bir bakışı, anlamlı anlamlı sırıtmanız, gerçekleştirdiğiniz her eylem, karşınızdaki, size önem veren insanlarda bir değişim yaratıyor. Ve bu değişim çoğu zaman bu kişilerin duygusal alanlarında, duygusal bedenlerinde yer alıyor. Hele siz, insanların sizi daha kolay görebileceği, hatta yönlerini çizmek için kafalarını kaldırıp da bakmak isteyecekleri kadar "yukardaysanız", yani bir yönetici, anne baba, büyük kardeş, bir liderseniz, etkiniz ve etki alanınız kat kat artacaktır. Siz, hiç farkında olmadan, sadece empati göstermediğiniz için, sadece karşı taraf için neyi temsil ettiğinizi bilmediğiniz için, sadece azıcık duyarsız olduğunuz için bir insanın yaşamına ciddi bir etkide bulunabilirsiniz.  Ve yaşamında ciddi etkide bulunduğunuz bu insan, kendinizsiniz.

Ve siz liderler, unutmayın ki çoğu zaman peşinizdeki kişiyi sizin peşinizde tutan, sizden değil, ondan kaynaklanan bir şeydir. Sözlerinizi ve eylemlerinizi bu kaynağı coşturmak ve gürletmek için mi kullanıyorsunuz, yoksa tam tersine zehirleyip kurutmak için mi? Fark edin ki sizin beslendiğiniz kaynak, bu kaynaktan başkası değildir. Fark edin ki, yönettiğiniz, lideri olduğunuz asıl şey, sizi kendilerine lider gören insanların duyguları ve tutumlarıdır.

 

Başa Dön