Kişisel Bir Yaşam #44             İnsan, Yaşam ve Değişim Üzerine Bir E-Dergi           3 Haziran 2003

© 2003 Dost Can Deniz. Her hakkı saklıdır. Bu dergide yayımlanan bütün yazıların tek sahibi Dost Can Deniz'dir.

KAMPANYA! Hedefimizi gerçekleştirmemize ve kimsesiz çocuklara yardımcı olun!

Kişisel Bir Yaşam e-dergimizle mümkün olduğunca çok insana ulaşırken kimsesiz çocuklara da destek olmak istiyoruz. Bu amaçla 26 Mart 2003'ten 31 Aralık 2003 tarihine kadar dergimize katılan her yeni abone için Çocuk Esirgeme Kurumuna 250,000 TL bağış yapacağız. Yani, örneğin 10,000 yeni abonemiz olursa, toplam 2.5 milyar TL bağış yapmış olacağız. Bu e-dergiyi arkadaşlarınıza ve mensubu olduğunuz e-gruplara göndererek bize ve çocuklara destek olur musunuz?

Bu sayıyı size bir arkadaşınız mı gönderdi? Bir e-gruptan mı aldınız?
Derginizin her salı size teslim edilmesini garantiye almak ve kimsesiz çocuklara destek olmak için buraya tıklayarak websitemizden abone olunuz.

Yaşama Katlanmak...

Dost Can Deniz

Dost Deniz, bu derginin yazarı ve Mare Fidelis Life Coaching/Kişisel Danışmanlık’ın kurucusu ve baş danışmanı. Dost önce Endüstri Mühendisi, sonra İş İdaresi Master’ı oldu. Bankacı oldu, yöneticilik yaptı. Yöneticiliğin aslında kendini yönetmek demek olduğunu fark edince kendi içine doğru uzunca bir yolculuğa çıktı. Bu yolculukta üç tutkusuyla tanıştı: Her anını farkında ve o andan en fazlasını alarak yaşamak, başkalarına kendilerine yardım etmeleri için yardım etmek ve özgür olmak. Bunları Life Coaching/Kişisel Danışmanlık yoluyla kendi yaşamının gerçeği haline getiriyor. Bunu yaparken Graduate School Of Coaching ve Graduate School of Corporate Coaching’den aldığı Master Coach eğitiminden ve kişisel ve iş yaşamlarında fark yaratmalarına yardımcı olduğu bir çok danışan deneyiminden yararlanıyor. Yolculuk ise devam ediyor.

Kişisel Bir Yaşam, MareFidelis Yaşam Koçluğu'nun haftalık elektronik yayım organıdır. Her hafta salı gecesi yayımlanır ve binden fazla okuyucumuza e-posta yoluyla ulaştırılır. Dergide yayımlanan bütün yazılar aksi belirtilmedikçe Dost Can Deniz tarafından yazılmıştır.

Bu dergiyi istediklerinize bütünlüğünü bozmadan iletebilir, kaynak belirterek ve www.marefidelis.com websitesine link vererek alıntı yapabilirsiniz.

© 2003 Dost Can Deniz. Her hakkı saklıdır.

Kısaca tolerasyonlar diyeceğim bunlara. Katlandığımız, tolere ettiğimiz şeyler bazen koşullar, bazen fiziksel ortam, bazen kendi alışkanlıklarımız, bazen başka insanlar, veya nesneler olabiliyor. Bu tolere ettiğimiz şeyler yavaş yavaş yaşamımıza giriyor ve bizi esir alıyorlar. Bizi rahatsız eden, ve kendileriyle ilgilenilmediği durumda da bir süre sonra  bizi kendilerine karşı duyarsızlaştırarak kalıcı bir biçimde yaşamımıza yerleşen şeyler.

Herhangi bir koçluk çalışmasının başlarında, danışanımdan yaşamlarındaki tolerasyonlarını, yani katlandıkları şeyleri belirlemelerini isterim. Genellikle direnç gösterilen bir alıştırmadır bu. Ama bu direnç bize doğru yolda olduğumuzu gösteren bir işarettir. Çünkü katlanılan şeyler, içlerinde çözümü getirecek enerjiyi de barındırırlar çoğu zaman. Sadece o kadar duyarsızlaşmış durumda oluruz ki, neyin bir tolerasyon, neyin ise bir seçim olduğunun ayırdını yitiririz. Bu süreçten geçen bir danışanımın sözleriyle "yaşamımda tolerasyonlardan başka bir şey bulmakta zorlanır halde" buluruz kendimizi.

Bu farkında olmama hali, tolerasyonların yaşamımızda bu kadar yer tutmasının en büyük nedenlerinden biri. Ne, gereksiz yere nelere katlandığımızın, ne de başka bir yol olabileceğinin farkında değiliz. Bazen de bu katlandığımız şeyleri yaşamımızdan çıkarmak için yapmamız gereken çaba, almamız gereken risk, gözüken olası getiriyle kıyaslanınca bize mantıksız gözükebiliyor.

Hepimizin hayalleri, hedefleri, amaçları var. Ve biz, bu hayallere ulaşmak için elimizdeki bütün araçların hepsine ihtiyaç duyuyoruz. Katlandığımız şeyler ise ne bu araçlarımızı kullanmamıza, ne de istediklerimize doğru ilerlememize izin veriyorlar. Bir Çin atasözü "küçük hastalıklardır inlemelerimizin çoğunun kaynağı. İnsanın ayağı dağlara takılmaz, küçük taşlardır ayağımızı kaydıran" diyor. Ve bütün yan faydalarına rağmen, tolerasyonlar bize pahalıya mal oluyor. Bir şeye, bir ortama, bir koşula, bir davranışa, bir insana katlanıyor olmanın verdiği sıkıntı, huzursuzluk, değersizlik, mutsuzluk ve bıkkınlık duygularının yanında, tolerasyonlara odaklanırken enerjimizi ve dikkatimizi onlar üzerinde harcarken kaçırdığımız, göz ardı ettiğimiz bir sürü fırsatın maliyeti de var üzerimizde.

Sakın tolerasyonları yaşamdan çıkarmaktan kastettiğim şeyi hoşgörüsüzlükle karıştırmayın. Bir şeye hoşgörü göstermekle, bir şeye katlanmak arasında dağlar kadar fark vardır. Hoşgörü bir başka insanı veya kendinizi kabul etmek, onun olduğu gibi olmasına izin vermek, onu olduğu insan için yargılamamak ve sevginizi çekmemek demektir. Ama hoşgörü bir başkasının veya bir durumun size zarar vermesine izin vermeyi içermez. Birinin zarar gördüğü, başka birinin (kısa vadeli de olsa) kazanç sağladığı bir durumda hoşgörü söz konusu olamaz. Burada söz konusu olan tolerasyondur, burada söz konusu olan hoşgörü maskesinin altına saklanmış olan "zayıfların zorbalığı"dır, burada söz konusu olan "rahat ettiğim bölgeden çıkmayı göze alıp da hayır diyememeyi yumuşatma"dır. Ancak bu anlam farkını birbiriyle karıştırmamız, bizi istemediğimiz, bize maliyetli olan durumlara sokuyor. Bu, tolerasyonlardan oluşan bir yaşam oluşturuyor bizim için.

Yaşamdaki anlamlı herşeyde olduğu gibi burada da ciddi bir paradoks var aslında. Siz yaşamınızdan katlandığınız şeyleri çıkarıp ta kendinizi "tolerasyonlardan arındırılmış bölge" haline getirdikçe, diğer insanlara hoşgörünüz de artıyor. Yaşamızından sürtünmeyi çıkardıkça, sürtüşmeler de azalmaya başlıyor. Çünkü sınırlarınızı belirleyip, kendinize uygulayacağınız davranış standartlarını yükselttiğinizde, bu sayede değerlerinizi ve ihtiyaçlarınızı etkin bir biçimde ifade edecek ve isteklerinizin peşinde koşacak bir alan yarattığınızda kendinize, o zaman içinizde başkalarınıza ayıracak bir yer açmak daha kolaylaşıyor. O zaman seçim hakkınız oluyor. Ve işte o zaman yaptıklarımız katlanılan değil, içten bir "evet" ile, severek isteyerek yaptığımız şeyler oluyor. 

"Yaşam, yetenek ve lütuflarımızın bir kutlaması olarak yaşanmalı"